1872- Charles Darwin, davranışların evrimsel adaptasyonlar olduğunu savunan eseri İnsan ve Hayvanlarda Duyguların İfadesi’ ni yayınladı.

1898- Edward Thorndike, tatmin edici sonuçlar ortaya çıkaran tepkilerin tekrarlanması olasılığının yüksek olduğunu (Law of Effect-sonuç yasası) öne sürdü.

1900 – Ivan Pavlov tükürük tepkisini ve diğer refleksleri incelemeye başladı.

1913 – John Watson‘un “Davranışçının Bakış Açısından Psikoloji” yayınlandı. Makale, davranışçılığın menifestosu olarak kabül gördü.

1920 – Watson ve asistanı Rosalie Rayner ünlü “Little Albert” (küçük Albert) deneyini yaptı.

1927-   İvan Pavlov köpekler üzerindeki deneyleriyle klasik koşullanmayı kanıtladı.

1929- Kari Lashley  beyin kesitleri üzerindeki deneyleri ile öğrenmenin tüm beyinle gerçekleştiğini gösterdi.

1930- Zing-Yang Kuo, kedi ve farelerle yaptığı deneyleri ile içgüdü diye bir şeyin olmadığını göstermeye çalıştı.

1930- B. F. Skinner, ‘‘operan koşullanma”yı fareler üzerindeki deneylerle gösterdi.

1943 – Clark Hull‘un “Davranış İlkeleri” yayınlandı.

1948 – B.F. Skinner, davranışçı ilkelere dayanan ütopik bir toplumu tanımladığı Walden II ‘yi yayınladı.

1959 – Noam Chomsky Skinner‘in, “Sözel Davranışın Gözden Geçirilmesi” üzerine eleştirisini yayınladı.

1971 – B.F. Skinner, özgür iradenin bir yanılsama olduğunu iddia ettiği “Özgürlüğün ve Onurun Ötesinde” adlı kitabını yayınladı.